این روزها تحولات بزرگی در عرصه سیاست خارجی را شاهد هستیم که مهمترین آن نتایج مذاکرات هسته ای در قزاقستان بود . نتیجه مذاکرات و اظهار رضایت طرفین از آن و رغبت به انجام مذاکرات بعدی بر سر این موضوع مهمتر از خود مذاکره بود . به نظر می رسد سخنان مقام معظم رهبری در خصوص حرام بودن تولید تسلیحات اتمی و اینکه ما نیازی به سلاح اتمی نداریم جهان خارج را از تردیدهای احتمالی تولید بمب اتمی توسط ایران خارج کرده باشد و به همین جهت رویکرد آنها در این خصوص تعدیل شده است .

از سوی دیگر اگر خارجی ها کمی بیشتر بر این موضوع تامل کنند خود متوجه می شوند که ما واقعا نیازی به بمب اتمی نداریم و کاش آنها می توانستند مشکل وجود بمب های اتمی در سطح جهان را که خطری برای امنیت جهانی است حل می کردند . چه تضمینی وجود دارد که از بمب های موجود روزی علیه مردم زمین استفاده نشود ؟ اگر آنها بر این موضوع پافشاری کنند بسیاری از جوامع که در تلاش احتمالی دست یافتن به این تسلیحات هستند از ادامه فعالیت خود منصرف خواهند شد و دهکده جهانی امنیت بیشتری خواهد یافت .

غرب نباید مانع از فعالیت صلح آمیز ما باشد و ما نیز همچون سایرین به انرژی و سایر فواید آن دسترسی داشته باشیم . می دانید که ایران در یک منطقه خشک جهان واقع گردیده و عموما از بارندگی کم برخوردار است و یکی از نیازهای پراهمیت ما نیاز به آب شیرین است . خوشبختانه وجود خلیج فارس در جنوب و دریای خزر در شمال می توانند تحت شرایطی کمبود آب شیرین را برطرف نمایند و برای تبدیل حجم بزرگی از آب شور دریا به آب شیرین نیروگاه هسته ای پتانسیل بسیار خوبی دارد .

فرض کنید پنج نیروگاه در حاشیه خلیج فارس به منظور شیرین سازی آب به کار گرفته شود آنگاه آب شیرین حاصل می تواند نیمه جنوبی ایران را از آب شیرین بی نیاز کند و در نیمه شمالی هم به همین صورت می توان کمبود آب شیرین را برطرف نمود . اگر قرار است ایران امتیازی بر سر موضوع هسته ای دریافت کند حداقل درخواست ما می تواند احداث این نیروگاه ها باشد که البته دستگاه های سانتریفیوژ داخل می توانند سوخت آنها را تامین نمایند .

موضوع مهم دیگر احتمال پایان کشمکش بین ایران و آمریکا می باشد که با توجه به پیام مقامات آمریکائی بویژه ریاست جمهوری آن کشور آقای اوباما جهت مذاکره مستقیم و از طرف دیگر پاسخ مقام معظم رهبری مبنی بر نشان دادن حسن نیت از طرف آمریکائی بود که ممکن است کوتاه آمدن آمریکا درمذاکرات هسته ای اخیر را نشانه ای از این حسن نیت تلقی کنیم .

آنچه پیداست روابط خصمانه گذشته به تدریج با روابطی عقلانی و منطقی جایگزین می شود و طرفین می کوشند تا بر اساس منافع متقابل درک صحیحی از یکدیگر داشته باشند و البته اگر رسانه های دو کشور نیز تغییر گفتمان داده و مباحث را کارشناسی کنند نقشی مهم می توانند ایفا نمایند . باید پذیرفت که طرح دوستی با مواضع گذشته نمی تواند منطبق باشد و یا آوری زخم های کهنه که هر دو از آن می نالند به تداوم خصومت می انجامد .از نگاهی دیگر گذشته ها در اختیار مردان فعلی عرصه سیاست نبوده و نمی توان آنها را از این بابت سرزنش کرد اگر خللی بوده و خطائی رفته است اکنون نمی توان آن را برگرداند و نگاه خود را می بایست معطوف به آینده بدانیم .

اینکه  این رابطه به سود یا ضرر ما است موضوع زیاد پیچیده ای نیست ، ما باید ببینیم که چه می دهیم و چه می گیریم و بیشتر اینها در بخش اقتصاد قابل مطالعه هستند . ایران کشوری غنی از منابع طبیعی و انسانی است و آمریکا هم کشوری صنعتی است که تکنولوژی برتر دنیا را در اختیار دارد . اینها می تواند برای هر دو بازده اقتصادی بزرگی ایجاد کند . همچنین سرمایه گذاری در ایران به دلیل وفور منابع اولیه و نیروی انسانی جوان از دیگر امتیازات موجود است ، صادرات و واردات کالا بین دو کشور با توجه به بازار مصرف بزرگ طرفین امتیاز بزرگ دیگری محسوب میشود . تبادل علمی بین دانشمندان و دانشگاه های دو کشور می تواند به غنی تر شدن دانش بشری بیانجامد . هم اکنون نیز ایرانیهای زیادی در مجامع علمی آن کشور مشغول هستند و آمریکا بیش از سایرین از اندیشه ایرانیها بهره مند بوده است .

موانع پیش روی مذاکرات : قبل از هرچیز آمریکا بارها سخن از مذاکره به میان آورده است ولی تصمیم جدی بر این امر نداشته و به لفاظی اکتفا شده است ، اگر آنها واقعا به دنبال مذاکره جدی هستند چرا نماینده ای را مستقیما جهت مذاکره با دفتر رهبری نظام به ایران گسیل نمی کنند ، آنها می دانند که تصمیمات اینچنینی در حوزه اختیارات کدام نهاد است و باز هم اهمال می کنند . یک وجه دیگر این است که هیچ طرح دوستی با پیش شرط نمی تواند آغاز شود ، زیرا ما ایرانیها نیز غرور ملی داریم و اگر می خواهند به ما نزدیک شوند باید آن را مراعات نمایند ، پس از دوسنی می توانیم برخی از درخواست های همدیگر را استجابت نمائیم . رابطه زمانی مفید و پایدار است که طرفین سودی به تساوی کسب کنند و اگرنه طرفی که سود کمتر می برد در این رابطه اکراه دارد .

به هر حال امید است دولت مردان دو کشور تلاش کنند با در نظر داشتن منافع دو ملت از دامنه تشنج ها کاسته و بر گفتمان آشتی تمرکز کنند که نتیجه تصمیمات خیر آنها برکت و عزت و سرافرازی دو ملت را به ارمغان داشته باشد . انشاالله